A wide-angle starting point

Manual mode. 1/125 · f/8 · ISO 200, strobes at about a quarter power, arms wide and slightly back, aimed so the edges of the beams cross just past the subject.

Then: too pale a background? Faster shutter. Too dark? Slower shutter, or ISO up. Subject too dark? More strobe power, or move the strobes closer, or open the aperture and re-check the background. Subject too bright? Less power first, aperture second.

Get close. Then get closer. A fisheye at 30 cm through clear water beats the same lens at 1.5 m every time, because you have taken most of the water out of the picture — and with it most of the colour loss and all of the backscatter.

A macro starting point

1/250 · f/16–22 · ISO 100, one strobe, half to full power, close in. The small aperture is not for the background — it is because at life size your depth of field is barely a millimetre and you need every fraction of it.

That combination kills the ambient light almost completely, which is where the classic black background comes from. It is not a backdrop or an edit. It is what a correctly exposed macro frame does by itself, and you can watch it happen on the bars above by dragging the aperture from f/4 to f/22.

Focus by moving the whole camera, not the focus ring. Set the magnification you want, then rock forward and back a few millimetres and fire at the moment it snaps in. Everyone does it this way; nobody says so.

Why everything goes blue, and what actually fixes it

Water absorbs red first. Half of it is gone within the first two metres, most of the rest by five, and by twenty there is none left at all — then orange goes, then yellow. This is absorption, not a colour cast, so it cannot be corrected afterwards: you cannot amplify a signal that never arrived.

Two real fixes. Strobe light is full-spectrum and only has to cross a metre of water, so it puts the red back on anything close enough. Getting close is the same fix by another route.

Two fixes that are not fixes. Setting white balance for the water does help ambient-only shots at shallow depth — and it will turn anything your strobe lights an unmistakable warm pink, because you have told the camera to add red to a frame where the strobe already supplied it. Try it on the toggle above. And a red filter buys ambient colour at the cost of two stops of light and is useless once a strobe is on.

Strobe positions worth knowing

Wide, edge lighting. Arms wide, well back, aimed so the beam edges cross past the subject. The default for reefscapes and the position most people never push far enough.

Close-focus wide angle. Strobes pulled in and forward for a subject inches from the dome, powered right down. The classic "big foreground, blue background, sunball in the corner" frame.

Macro, one light, high and forward. Above and slightly ahead of the subject, angled down. Gives modelling and shadow instead of a flat frontal blast.

Snoot. A tube that cuts the beam to a spot the size of a coin. Lights the nudibranch and nothing else, so the background goes truly black and backscatter has nothing to scatter off. It is also fiddly enough that you will miss shots learning it, which is a good reason to learn it here.

Backlighting. One strobe behind a translucent subject, aimed back at the lens past it. Hard, and worth it.

Focus and depth of field

Depth of field collapses with the square of magnification. At life size f/8 gives you about half a millimetre and f/22 not quite two — so if you need a centimetre, no aperture on the camera will find it and you have to back off and shoot smaller. This is why macro shooters live at apertures a topside photographer would call absurd, and why they then need real strobe power to feed them.

Wide angle is the opposite problem: behind a dome port the lens focuses on a virtual image only a few dozen centimetres away, so depth of field is generous and you can afford f/8. What a dome will not forgive is a corner-to-corner flat subject — dome geometry softens the edges, so put something interesting in the middle and water in the corners.

Focus on the eye. If it has no eye, focus on the rhinophores. If it has neither, focus on whatever is nearest the lens.

Ambient-only shooting

Turn the strobes off, put the sun behind the subject, get shallow, and shoot up. Silhouettes, snorkelers, big animals too far away for a strobe to matter — all ambient. Set white balance for the water or shoot raw and fix it later.

Watch the shutter: without a strobe to freeze the subject, everything now depends on it. 1/250 for anything moving. And below about 1/60 in surge you are photographing your own breathing.

Before you get in

O-rings greased lightly and clean — one hair floods a housing. Battery and card in. Manual mode, sensible starting settings dialled before the housing closes. Strobes on, and test-fire them on the boat, not at 18 m. Vacuum check if the housing has one. Take a shot of your hand on the surface to prove the whole chain works.

Afterwards: rinse in fresh water, work the buttons under it, and leave it to soak. Do not open a wet housing over your camera.

ค่าตั้งต้นสำหรับมุมกว้าง

โหมด Manual 1/125 · f/8 · ISO 200 แฟลชราวหนึ่งในสี่ของกำลังเต็ม กางแขนกว้างและถอยไปด้านหลังเล็กน้อย เล็งให้ขอบลำแสงตัดกัน เลย ตัวแบบไปนิดหนึ่ง

จากนั้น พื้นหลังซีดไป? ชัตเตอร์เร็วขึ้น มืดไป? ชัตเตอร์ช้าลง หรือดัน ISO ตัวแบบมืดไป? เพิ่มกำลังแฟลช หรือขยับแฟลชเข้าใกล้ หรือเปิดรูรับแสงแล้วเช็กพื้นหลังใหม่ ตัวแบบสว่างไป? ลดกำลังก่อน ค่อยว่ากันที่รูรับแสง

เข้าใกล้ แล้วเข้าใกล้อีก ฟิชอายที่ระยะ 30 ซม. ในน้ำใส ชนะเลนส์ตัวเดียวกันที่ 1.5 ม. ทุกครั้ง เพราะคุณเอาน้ำส่วนใหญ่ออกจากภาพไปแล้ว พร้อมกับการสูญเสียสีและแบ็กสแคตเตอร์ทั้งหมด

ค่าตั้งต้นสำหรับมาโคร

1/250 · f/16–22 · ISO 100 แฟลชตัวเดียว ครึ่งถึงเต็มกำลัง เข้าใกล้ รูรับแสงแคบไม่ได้มีไว้เพื่อพื้นหลัง แต่เพราะที่กำลังขยายเท่าของจริง ระยะชัดลึกเหลือแค่ราวหนึ่งมิลลิเมตร และคุณต้องใช้ทุกเศษเสี้ยวของมัน

ชุดค่านี้ตัดแสงธรรมชาติออกไปเกือบหมด ซึ่งคือที่มาของพื้นหลังดำสนิทแบบคลาสสิก มันไม่ใช่ฉากหลังและไม่ใช่การแต่งภาพ มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นเองเมื่อค่าแสงมาโครถูกต้อง ลองลากรูรับแสงจาก f/4 ไป f/22 แล้วดูแท่งกราฟด้านบน

โฟกัสด้วยการขยับทั้งตัวกล้อง ไม่ใช่หมุนวงแหวนโฟกัส ตั้งกำลังขยายที่ต้องการ แล้วโยกตัวเข้าออกทีละไม่กี่มิลลิเมตร กดตอนที่มันเข้าโฟกัสพอดี ทุกคนทำแบบนี้ แต่ไม่ค่อยมีใครบอก

ทำไมทุกอย่างเป็นสีฟ้า และอะไรแก้ได้จริง

น้ำดูดกลืนสีแดงก่อน ครึ่งหนึ่งหายไปในสองเมตรแรก ที่เหลือส่วนใหญ่หมดภายในห้าเมตร และพอถึงยี่สิบเมตรก็ไม่เหลือเลย จากนั้นส้มหาย แล้วเหลืองหาย นี่คือ การดูดกลืน ไม่ใช่คัลเลอร์คาสต์ จึงแก้ทีหลังไม่ได้ เพราะขยายสัญญาณที่ไม่เคยมาถึงไม่ได้

วิธีแก้ที่ได้ผลจริงมีสอง แสงแฟลช เป็นสเปกตรัมเต็มและเดินทางผ่านน้ำแค่เมตรเดียว จึงคืนสีแดงให้สิ่งที่อยู่ใกล้พอ การเข้าใกล้ คือวิธีเดียวกันในอีกรูปแบบ

และสองอย่างที่ไม่ใช่วิธีแก้ การตั้งไวต์บาลานซ์ตามน้ำช่วยได้จริงกับภาพแสงธรรมชาติที่น้ำตื้น และมันจะทำให้ทุกอย่างที่แฟลชส่องกลายเป็นสีชมพูอมส้มชัดเจน เพราะคุณสั่งให้กล้องเติมแดงเข้าไปในเฟรมที่แฟลชเติมให้แล้ว ลองกดสวิตช์ด้านบนดู ส่วนฟิลเตอร์แดงแลกสีของแสงธรรมชาติด้วยแสงที่หายไปสองสตอป และไร้ประโยชน์ทันทีที่เปิดแฟลช

ตำแหน่งแฟลชที่ควรรู้จัก

มุมกว้าง แบบ edge lighting กางแขนกว้าง ถอยหลังมาก เล็งให้ขอบลำแสงตัดกันเลยตัวแบบ เป็นค่าเริ่มต้นของภาพแนวปะการัง และเป็นตำแหน่งที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยดันไปให้สุด

Close-focus wide angle ดึงแฟลชเข้าและไปข้างหน้า สำหรับตัวแบบที่ห่างจากโดมไม่กี่นิ้ว และลดกำลังลงมาก คือภาพคลาสสิก "ฉากหน้าใหญ่ พื้นหลังฟ้า ดวงอาทิตย์ที่มุมภาพ"

มาโคร แฟลชตัวเดียว วางสูงและล้ำหน้า อยู่เหนือและเยื้องหน้าตัวแบบเล็กน้อย กดลง ให้มิติและเงา แทนที่จะยิงตรงเข้าหน้าแบน ๆ

สนูต ท่อที่บีบลำแสงให้เหลือเท่าเหรียญ ส่องเฉพาะทากทะเลและไม่โดนอย่างอื่น พื้นหลังจึงดำสนิทจริง และแบ็กสแคตเตอร์ไม่มีอะไรให้สะท้อน มันจุกจิกพอที่จะทำให้คุณพลาดภาพระหว่างหัดใช้ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ดีที่จะหัดที่นี่ก่อน

Backlighting วางแฟลชไว้หลังตัวแบบโปร่งแสง แล้วเล็งย้อนกลับมาทางเลนส์ ยาก และคุ้ม

โฟกัสและระยะชัดลึก

ระยะชัดลึกหดลงตามกำลังสองของกำลังขยาย ที่ขนาดเท่าของจริง f/8 ให้ราวครึ่งมิลลิเมตร f/22 ให้ไม่ถึงสองมิลลิเมตร ถ้าต้องการถึงหนึ่งเซนติเมตร ไม่มีรูรับแสงไหนหาให้ได้ ต้องถอยออกและยอมถ่ายให้เล็กลง นี่คือเหตุผลที่คนถ่ายมาโครใช้รูรับแสงที่ช่างภาพบนบกเรียกว่าเกินเหตุ และเหตุผลที่พวกเขาต้องการกำลังแฟลชจริงจังมาป้อน

มุมกว้างมีปัญหาตรงข้าม หลังโดมพอร์ต เลนส์โฟกัสไปที่ภาพเสมือนซึ่งอยู่ห่างแค่ไม่กี่สิบเซนติเมตร ระยะชัดลึกจึงเหลือเฟือและใช้ f/8 ได้สบาย สิ่งที่โดมไม่ให้อภัยคือตัวแบบแบนเต็มเฟรม เพราะรูปทรงโดมทำให้ขอบภาพนุ่มลง จึงควรวางของน่าสนใจไว้กลางภาพและปล่อยให้มุมภาพเป็นน้ำ

โฟกัสที่ตา ถ้าไม่มีตา โฟกัสที่ rhinophore ถ้าไม่มีทั้งคู่ โฟกัสที่ส่วนที่ใกล้เลนส์ที่สุด

ถ่ายด้วยแสงธรรมชาติล้วน

ปิดแฟลช วางดวงอาทิตย์ไว้หลังตัวแบบ ขึ้นมาน้ำตื้น แล้วเงยขึ้นถ่าย ภาพเงาดำ คนสน็อกเกิล สัตว์ใหญ่ที่อยู่ไกลเกินกว่าแฟลชจะมีความหมาย ล้วนเป็นงานของแสงธรรมชาติ ตั้งไวต์บาลานซ์ตามน้ำ หรือถ่ายไฟล์ raw แล้วไปแก้ทีหลัง

ระวังชัตเตอร์ เมื่อไม่มีแฟลชช่วยหยุดการเคลื่อนไหว ทุกอย่างขึ้นกับมันหมด ใช้ 1/250 กับอะไรก็ตามที่ขยับ และต่ำกว่าราว 1/60 ในกระแสคลื่น คุณกำลังถ่ายจังหวะหายใจของตัวเอง

ก่อนลงน้ำ

โอริงทาจาระบีบาง ๆ และสะอาด เส้นผมเส้นเดียวทำให้เฮาส์ซิ่งน้ำเข้า ใส่แบตเตอรี่และการ์ด ตั้งโหมด Manual พร้อมค่าเริ่มต้นที่สมเหตุสมผล ก่อน ปิดเฮาส์ซิ่ง เปิดแฟลชและยิงทดสอบบนเรือ ไม่ใช่ที่ 18 เมตร ทำ vacuum check ถ้าเฮาส์ซิ่งมี แล้วถ่ายมือตัวเองหนึ่งภาพบนผิวน้ำเพื่อพิสูจน์ว่าทั้งระบบทำงาน

หลังดำ ล้างน้ำจืด กดปุ่มทุกปุ่มขณะแช่อยู่ แล้วแช่ทิ้งไว้ อย่าเปิดเฮาส์ซิ่งที่ยังเปียกเหนือตัวกล้อง