Set the bezel before you leave

Point yourself at where you are going, then rotate the bezel until the gate brackets the north needle. Now you do not have to read a number for the rest of the leg — you keep the needle between the marks, which you can do in the dark, with a torch in one hand, at a glance.

Reading the number instead of using the gate is the single most common reason a heading wanders: it takes three seconds and you spend those three seconds not swimming straight.

Hold it square to your body

Both hands on the compass, arms locked, elbows in, the lubber line down your centreline. If the compass is out to one side or canted, it reads a perfect heading while your body travels a few degrees off it — and no instrument you own will ever tell you.

Four degrees is 2.8 metres of error over a 40 metre leg. That is more than the visibility on a lot of days, which is exactly why the boat is not where you expected.

Measure your kick cycle. Once, properly.

A kick cycle is both fins completing one full up-and-down. Swim a known distance — thirty metres of line, a marked stretch of pool — at your normal pace and count. Do it in the kit you actually dive in, because a camera and a wing add drag and a fresh diver kicks harder than a tired one.

Distance is the half of dead reckoning people skip. A heading with no distance is a direction, not a position.

Ferry angle: aim upstream

To make good a course across a current, point some degrees into it. How many: sin(offset) = current ÷ your speed × sin(angle between the current and your course). In practice you do not do the arithmetic underwater; you pick a mark ahead, watch whether you are sliding off it, and correct until you are not.

If the current across your course is faster than you can swim, there is no angle that works. That is not a hard dive, it is a different dive — go with it and get picked up, or change the course.

Out and back is the whole exam

Swim a heading, turn exactly 180, swim the same count. If you land on your start, your compass technique, your calibration, your trim and your reading of the current are all good enough. If you do not, the direction of the miss names the culprit: sideways is a current or an alignment error, short or long is calibration.

Squares and triangles: the sum of the turns

A square is four 90s and a triangle is three 120s. Both sum to 360, which is the point of them: you finish pointing the way you started, so any leftover rotation was error you can measure.

The triangle is harder for one reason only: your body has a feel for a right angle and none at all for 120 degrees, so you have to actually read the compass instead of turning "a corner".

Spacing is not visibility

You can see five metres. You cannot search five metres each side while also holding a heading, watching your buddy and staying off the bottom. Work on about two thirds of your visibility as the useful sweep width, and set your pattern spacing to that or tighter.

A pattern with spacing wider than the sweep is a drawing of a search. The gaps are always in the middle, always invisible, and always where the thing is.

The circular search does not care about the current

A weight at the datum, a line to it, and you swim the arc with the line taut. The line does the navigating, so drift, visibility and compass error stop mattering. It is slow and it is fiddly with two divers, and it is what you use when finding the thing actually matters.

Let out exactly one sweep width at the end of each arc. Any more and you have just drawn rings around the object.

Natural navigation is the primary technique

The compass is a backup for when the site runs out of information. Most sites do not. Depth is a contour line you can follow in zero visibility. Ripples run parallel to the shore, so crossing them takes you in or out. The slope is downhill to the open sea almost everywhere. The sun is a bearing you can check without taking a hand off anything.

On a wall, the technique is one sentence: wall on your left going out, wall on your right coming back. It cannot fail, it needs nothing, and it does not care what the current is doing.

Depth is a bearing on a pinnacle

Every depth on a cone is a closed circle. Hold whatever depth the line leaves you at and swim, and you will come back to it, having navigated an entire dive with a gauge that cost a fraction of the compass.

Leading a dive

Navigating for yourself and navigating for six people are different jobs. Set the pace at the slowest diver, not at yours. Look behind you at every turn, because a turn is where you lose people. Give the group the plan on the surface — heading out, roughly how long, what the turn point looks like — so that if you are separated they can execute it without you.

And budget the gas for the way back against the current, not for the way out with it. Half your gas out and half back is only correct in slack water.

ตั้งขอบหน้าปัดก่อนออกเดินทาง

หันตัวไปทางที่จะไป แล้วหมุนขอบหน้าปัดจนช่องเล็งคร่อมเข็มเหนือ จากนั้นคุณไม่ต้องอ่านตัวเลขอีกเลยตลอดช่วงนั้น แค่รักษาให้เข็มอยู่ระหว่างขีด ซึ่งทำได้ในที่มืด ถือไฟฉายมือเดียว และมองแวบเดียวก็รู้

การอ่านตัวเลขแทนการใช้ช่องเล็งคือสาเหตุอันดับหนึ่งที่ทำให้ทิศเบี่ยง เพราะมันใช้เวลาสามวินาที และสามวินาทีนั้นคุณไม่ได้ว่ายตรง

ถือให้ตั้งฉากกับลำตัว

สองมือจับเข็มทิศ ล็อกแขน หนีบศอก ให้เส้นเล็งอยู่กลางลำตัวพอดี ถ้าเข็มทิศเยื้องไปข้างใดข้างหนึ่งหรือเอียง มันจะอ่านค่าได้ถูกต้องเป๊ะ ขณะที่ลำตัวคุณเคลื่อนที่เบี่ยงไปหลายองศา และไม่มีเครื่องมือชิ้นไหนของคุณจะบอกเรื่องนี้ได้

สี่องศาคือความคลาดเคลื่อน 2.8 เมตรในระยะ 40 เมตร ซึ่งมากกว่าทัศนวิสัยในหลาย ๆ วัน และนั่นคือเหตุผลที่เรือไม่ได้อยู่ตรงที่คุณคิด

วัดรอบเตะขาของตัวเองสักครั้ง ให้ถูกวิธี

หนึ่งรอบเตะขาคือตีนกบทั้งสองข้างขึ้นและลงครบหนึ่งจังหวะ ว่ายในระยะที่รู้แน่ เช่นเชือกสามสิบเมตร หรือช่วงสระที่ทำเครื่องหมายไว้ ด้วยความเร็วปกติแล้วนับ ทำในชุดอุปกรณ์ที่คุณใช้ดำจริง เพราะกล้องและปีกเพิ่มแรงต้าน และคนที่ยังไม่เหนื่อยเตะแรงกว่าคนที่เหนื่อยแล้ว

ระยะทางคือครึ่งหนึ่งของการคำนวณตำแหน่งที่คนมักข้าม ทิศที่ไม่มีระยะทางคือทิศทาง ไม่ใช่ตำแหน่ง

มุมชดเชย เล็งทวนกระแส

การจะได้เส้นทางจริงที่ตัดกระแสน้ำ ต้องหันเข้าหากระแสไว้บ้าง กี่องศา คำนวณจาก sin(มุมชดเชย) = ความแรงกระแส ÷ ความเร็วว่าย × sin(มุมระหว่างกระแสกับเส้นทางที่ต้องการ) ในทางปฏิบัติคุณไม่ได้คำนวณใต้น้ำ แต่เลือกจุดหมายข้างหน้า ดูว่าคุณไถลออกจากมันไหม แล้วแก้จนไม่ไถล

ถ้ากระแสที่ตัดขวางเส้นทางแรงกว่าที่คุณว่ายได้ ก็ไม่มีมุมไหนใช้ได้เลย นั่นไม่ใช่ไดฟ์ที่ยาก แต่เป็นไดฟ์คนละแบบ ให้ไหลไปกับมันแล้วให้เรือมารับ หรือเปลี่ยนเส้นทาง

ไป-กลับ คือข้อสอบทั้งหมด

ว่ายตามทิศหนึ่ง หันกลับ 180 องศาพอดี ว่ายกลับด้วยจำนวนรอบเท่าเดิม ถ้ากลับมาลงที่จุดเริ่มต้น แสดงว่าเทคนิคเข็มทิศ การวัดรอบเตะขา การทรงตัว และการอ่านกระแสของคุณดีพอทั้งหมด ถ้าไม่ ทิศที่พลาดจะบอกตัวการเอง พลาดไปด้านข้างคือกระแสน้ำหรือการถือเข็มทิศไม่ตรง พลาดสั้นหรือยาวคือการวัดรอบเตะขา

สี่เหลี่ยมกับสามเหลี่ยม ผลรวมของมุมเลี้ยว

สี่เหลี่ยมคือเลี้ยว 90 องศาสี่ครั้ง สามเหลี่ยมคือ 120 องศาสามครั้ง ทั้งคู่รวมได้ 360 องศา ซึ่งเป็นจุดประสงค์ของมัน คุณจะจบลงโดยหันหน้าไปทางเดิมที่เริ่ม ดังนั้นการหมุนที่เหลือคือความคลาดเคลื่อนที่วัดได้

สามเหลี่ยมยากกว่าด้วยเหตุผลเดียว ร่างกายคุณรู้จักมุมฉาก แต่ไม่รู้จักมุม 120 องศาเลย คุณจึงต้องอ่านเข็มทิศจริง ๆ แทนที่จะเลี้ยว "หัวมุม" ตามความเคยชิน

ระยะห่างไม่เท่ากับทัศนวิสัย

คุณมองเห็นห้าเมตร แต่คุณไม่สามารถค้นหาห้าเมตรทั้งสองข้างไปพร้อมกับรักษาทิศ ดูบัดดี้ และลอยตัวไม่ให้ชนพื้นได้ ให้ใช้ประมาณ สองในสามของทัศนวิสัย เป็นความกว้างที่กวาดได้จริง และตั้งระยะห่างของแบบแผนเท่านั้นหรือแคบกว่า

แบบแผนที่ระยะห่างกว้างกว่าที่กวาดได้ คือภาพวาดของการค้นหา ช่องว่างจะอยู่ตรงกลางเสมอ มองไม่เห็นเสมอ และเป็นที่ที่ของอยู่เสมอ

การค้นหาแบบวงกลมไม่สนใจกระแสน้ำ

ตุ้มถ่วงที่จุดอ้างอิง เชือกผูกไว้ แล้วว่ายเป็นส่วนโค้งโดยดึงเชือกตึง เชือกเป็นตัวนำทาง การเบี่ยงเบน ทัศนวิสัย และความคลาดเคลื่อนของเข็มทิศจึงไม่มีผล มันช้าและยุ่งยากเมื่อทำสองคน และเป็นวิธีที่ใช้เมื่อการหาเจอสำคัญจริง ๆ

ปล่อยเชือกออกทีละหนึ่งความกว้างที่กวาดได้เมื่อจบแต่ละส่วนโค้ง มากกว่านั้นคือการวาดวงแหวนรอบของที่หา

การนำทางแบบธรรมชาติคือเทคนิคหลัก

เข็มทิศเป็นตัวสำรองสำหรับตอนที่จุดดำน้ำไม่เหลือข้อมูลให้ใช้ แต่จุดดำน้ำส่วนใหญ่มีเหลือเฟือ ความลึก คือเส้นที่เดินตามได้แม้ทัศนวิสัยเป็นศูนย์ ระลอกทราย ทอดขนานกับชายฝั่ง การว่ายตัดผ่านมันจึงพาเข้าหรือออก ความลาดชัน เกือบทุกที่ลาดลงไปทางทะเลเปิด ดวงอาทิตย์ คือทิศที่ตรวจสอบได้โดยไม่ต้องปล่อยมือจากอะไรเลย

บนผาปะการัง เทคนิคทั้งหมดสรุปได้ประโยคเดียว ขาไปให้ผาอยู่ทางซ้าย ขากลับให้ผาอยู่ทางขวา มันพลาดไม่ได้ ไม่ต้องใช้อะไรเลย และไม่สนใจว่ากระแสน้ำจะเป็นอย่างไร

บนกองหิน ความลึกคือทิศ

ทุกระดับความลึกบนกองหินรูปกรวยคือวงกลมปิด รักษาระดับที่เชือกพาคุณลงมาไว้แล้วว่ายไป คุณจะกลับมาที่เชือก โดยนำทางทั้งไดฟ์ด้วยเกจที่ราคาถูกกว่าเข็มทิศหลายเท่า

การนำไดฟ์

การนำทางให้ตัวเองกับการนำทางให้หกคนเป็นคนละงาน ตั้งความเร็วตามคนที่ช้าที่สุด ไม่ใช่ตามคุณ หันไปดูข้างหลังทุกครั้งที่เลี้ยว เพราะจุดเลี้ยวคือจุดที่คนหลุด บอกแผนกับกลุ่มตั้งแต่บนผิวน้ำ ว่าขาออกทิศไหน ใช้เวลาประมาณเท่าไร จุดกลับหน้าตาเป็นอย่างไร เพื่อว่าถ้าพลัดกัน พวกเขาจะทำตามแผนได้เองโดยไม่ต้องมีคุณ

และคำนวณอากาศขากลับ โดยคิดว่าต้องทวนกระแส ไม่ใช่คิดตามขาออกที่ไหลตามกระแส กฎครึ่งไปครึ่งกลับใช้ได้เฉพาะตอนน้ำนิ่งเท่านั้น